Dorsz atlantycki

Gadus morhua

Obszar połowu / miejsce hodowli Narzędzia połowowe

Światło ŻÓŁTE - Zastanów się!

M. Barentsa sznury haczykowe, sieci stawne
M. Bałtyckie (stado wschodnie – najczęściej poławiane w Polsce) włoki pelagiczne, sieci skrzelowe

Światło CZERWONE - NIE KUPUJ!

M. Norweskie, M. Barentsa Wyspy Owcze, M. Północne, M. Celtyckie, M. Irlandzkie włoki denne, niewody duńskie
M. Bałtyckie (stado zachodnie – poławiane w cieśninach duńskich, wybrzeżu niemieckim) włoki denne, okrężnice

Dorsze żyją w zimnych wodach, głównie na głębokości 500-600 metrów. Ogromne stada migrują setki kilometrów pomiędzy miejscem rozmnażania a miejscem żerowania. Dojrzała samica dorsza potrafi złożyć nawet kilka milionów ziaren ikry. Niestety tylko z nielicznych wyrosną dorosłe osobniki.

WYSTĘPOWANIE
Bałtyk, Morze Północne i północny Atlantyk – od Morza Barentsa, aż po zachodnie wybrzeże Francji. W Bałtyku występują dwa stada dorszy: wschodnie i zachodnie, które odbywają tarło w różnym czasie.

STAN
Przez kilka ostatnich lat, na skutek dostosowania połowów do wielkości zasobów oraz dzięki działaniom na rzecz wdrażania zasad odpowiedzialnego rybołówstwa, obserwowaliśmy wzrost liczebności stada wschodniego dorsza. Niestety ostatnie dane naukowe pokazują, że wraz ze wzrostem liczby osobników spadła ich masa. Chudnięcie dorsza oraz brak wystarczających danych na temat rzeczywistej liczebności stada to dwa główne czynniki rzutujące na konieczność zastosowania tak zwanego podejścia ostrożnościowego. Niezbędny jest stały monitoring kondycji zasobów dorsza ze stada wschodniego.  Z kolei stado zachodnie utrzymuje się na stabilnym, ale nadal niskim poziomie.


Ilustracja: © Scandinavian Fishing Yearbook / WWF Powrót