lip 23, 2019
Opis gatunku
Plamiak jest gatunkiem z rodziny dorszowatych występującym w północnym Oceanie Atlantyckim na głębokościach nawet do 450 m. Dorasta do ok. 110 cm długości oraz ok. 17 kg wagi. Osiąga dojrzałość płciową w wieku 4 lat (samce) i 5 lat (samice). Jako larwy i młode ryby, plamiaki żywią się bezkręgowcami, a jako dorosłe osobniki polują na inne, mniejsze od siebie ryby. Posiada charakterystyczną, czarną linię boczną biegnącą od skrzeli do płetwy ogonowej. Swoją nazwę otrzymał dzięki ciemnej plamie na boku ciała, nad płetwą piersiową.
Plamiak jest ważnym gospodarczo gatunkiem w rybołówstwie atlantyckim. W ostatnich latach jego globalne połowy osiągają około 300 tys. ton rocznie. Jest trzecim najpopularniejszym gatunkiem spożywanym w Wielkiej Brytanii po łososiu i dorszu.
Plamiak przystępuje do tarła po osiągnięciu 34 cm długości, ale wg prawa łowić i sprzedawać można osobniki o długości 30 cm (jeśli złowiono je w Atlantyku) lub nawet 27 cm (jeśli pochodzą z cieśnin Kattegat-Skagerrak), co oznacza, że często jemy młode ryby, które być może nigdy nie miały okazji się rozmnażać.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie (VU).
lip 23, 2019
Opis gatunku
Homarzec jest skorupiakiem występującym w wodach Atlantyku od Azorów aż po Morze Północne. Zamieszkuje dna miękkie i gliniaste, w których może tworzyć korytarze. Prowadzi nocny tryb życia. Jest padlinożerny i drapieżny, żywi się skorupiakami i robakami. Dorosły homarzec osiąga długość od 8 do 24 cm. Samce żyją do 12 lat, samice nawet do 30.
Stan zasobów
Niektóre stada w Morzu Północnym są na granicy ryzyka przełowienia. Wskaźniki eksploatacji stada w cieśninach Skagerrak i Kattegat pokazują, że jest ono w dobrej kondycji i jest dobrze zarządzane. Stan populacji w Morzu Celtyckim jest niepewny. Stado w Morzu Śródziemnym (Cieśnina Sycylijska) wykazuje pozytywne tendencje w ostatnich latach, ale presja połowowa jest wysoka.
Wpływ połowów na środowisko
Włoki denne naruszają dno morskie, co może powodować szkody dla wrażliwych siedlisk dennych. Trałowanie ma także miejsce na cennych, zimnowodnych koralowcach, które są szczególnie wrażliwe na takie zakłócenia. Dodatkowo łapanych jest wiele młodocianych ryb innych gatunków, jak morszczuki i dorsze. Mniejszy negatywny wpływ na środowisko mają połowy z użyciem koszy. Narzędzie pułapkowe to także wyższa przeżywalność ryb stanowiących przyłów i mniejszy wpływ na dno morskie.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Jest to gatunek ryby słodkowodnej pochodzącej oryginalnie ze Wschodniej Afryki i Izraela. Został introdukowany w wielu krajach, również w Polsce. Tilapia odżywia się roślinami, drobnymi bezkręgowcami i czasem martwą materią organiczną. Dorasta do ok. 60 cm i ok. 4 kg. Ikra składana jest przez samicę do dołka w dnie, skąd po zapłodnieniu jej przez samca, pobiera ją do pyska i tam inkubuje aż do wyklucia się potomstwa.
Bardzo popularny gatunek hodowlany – roczna światowa produkcja stale rośnie i dziś przekracza 4 miliony ton.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC).
lip 23, 2019
Opis gatunku
Przegrzebki to jadalne gatunki małż występujące w wodach Atlantyku i Morza Śródziemnego. Zamieszkują piaszczyste i miękkie dna. Odżywiają się filtrując wodę. Są obojnakami. Uciekają przed drapieżnikami zamykając i otwierając muszlę, co umożliwia im skakanie i pływanie. Długość życia przegrzebków wynosi ponad 20 lat.
Stan zasobów
Brakuje danych do oceny zasobów przegrzebka zwyczajnego i przegrzebka śródziemnomorskiego. Porównanie danych historycznych wskazuje, że zasoby są w dużej mierze przetrzebione. Zasoby przegrzebka japońskiego wyczerpały się w latach czterdziestych XX wieku w wyniku przełowienia. Przegrzebki hoduje się od lat sześćdziesiątych XX wieku, dzięki czemu ich populacja częściowo odrodziła się. Jednak hodowla stanowi zaledwie promil całkowitej produkcji przegrzebków i w 2016 roku wynosiła globalnie niecałe 50 ton. Dzikie połowy przegrzebków osiągają 60 tys. ton rocznie.
Wpływ połowów na środowisko
Przegrzebki poławiane są przy użyciu włoków dennych lub drag (włoków przymocowanych do sztywnych, ciężkich ram). Te metody połowu są szczególnie problematyczne w rejonach występowania zimnowodnych koralowców. Te wrażliwe gatunki są niszczone przez narzędzia połowowe wraz z siedliskami. Najmniejszy wpływ na środowisko ma ręczne zbieranie przegrzebków.
Brakuje informacji na temat stanu zagrożenia w Czerwonej Księdze IUCN.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Makrele atlantyckie są morskimi rybami wędrownymi i występują w Oceanie Atlantyckim, Morzu Śródziemnym i południowo zachodniej części Morza Bałtyckiego. Tworzą duże ławice i są rybami pelagicznymi tj. żyjącymi w otwartej toni wodnej. Ponadto są świetnymi pływakami, dzięki przystosowaniom takim jak: wydłużone ciało i silny ogon. Dorastają do 50 cm i osiągają wiek 17 lat. Zimę spędzają w głębszych wodach bez pożywienia, po czym przemieszczają się bliżej brzegów na wiosnę, kiedy temperatura wody oscyluje pomiędzy 11° i 14° C i tam odbywają tarło.
Stan zasobów
Populacja makreli atlantyckiej w północno-wschodniej części Atlantyku jest w dobrej kondycji, jednak jej połowy są prowadzone na zbyt wysokim poziomie. Również w rybołówstwie amerykańskim i kanadyjskim, w niektórych regionach, występują nadmierne połowy.
Wpływ połowów na środowisko
Makrela jest poławiana głównie przy użyciu okrężnic i włoków pelagicznych o relatywnie niskim wskaźniku przyłowu ryb. Inne gatunki zwierząt morskich, takie jak delfiny, wieloryby, ptaki lub żółwie morskie mogą jednak zaplątywać się w sieci. W obszarze Wysp Azorskich stosuje się wędy ręczne o dużej selektywności i mniejszym negatywnym wpływie na środowisko naturalne. Poza tym, połowy makreli uszczuplają bazę pokarmową dla ryb drapieżnych, ssaków i ptaków morskich.
Zarządzanie
Stado makreli w Atlantyku północno-wschodnim podlega zarządzaniu w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa Unii Europejskiej i corocznie są dla niego ustanawiane unijne limity połowowe. Ponadto poziom połowów makreli powinien być regulowany umową międzynarodową pomiędzy Unią Europejską, a państwami przybrzeżnymi posiadającymi uprawnienia do połowów na tym stadzie: Norwegią, Islandią, Wyspami Owczymi, Rosją i Grenlandią. W praktyce nie zawsze udaje się doprowadzić do podpisania takiej umowy przez wszystkie państwa poławiające makrelę, co w konsekwencji przyczynia się do prowadzenia nadmiernych połowów. W Morzu Śródziemnym brak jest planu zarządzania właściwego dla tego gatunku.
