lip 23, 2019
Opis gatunku
Podobnie jak flądra, gładzica należy do ryb z grupy płastug. Płastugi mają podobny tryb życia i budowę ciała do chrzęstnoszkieletowych płaszczek, jednak nie są z nimi spokrewnione. Charakterystyczne dla gładzicy, jak i innych płastug, jest położenie oczu po jednej stronie spłaszczonego ciała, przy czym jeden bok ciała jest niezabarwiony, a drugi barwny. Larwa gładzicy ma początkowo symetryczne ciało, a wraz ze wzrostem, kości czaszki i oczy przesuwają się na jeden z boków głowy. Gatunek jest spotykany w wodach przybrzeżnych Oceanu Atlantyckiego, w Morzu Śródziemnym, Morzu Bałtyckim i Morzu Białym.
Stan zasobów
Wielkość populacji większości stad gładzicy w Atlantyku północno-wschodnim jest dobra, a połowy prowadzone są na zrównoważonym poziomie. W przypadku niektórych stad np. w Zatoce Biskajskiej i wodach na zachód od Irlandii brakuje danych naukowych, aby oszacować wielkość populacji.
Wpływ połowów na środowisko
Ryby flądrowate poławiane są przy użyciu różnych narzędzi. W południowej części Morza Północnego stosuje się włoki rozprzowe, które są metodą bardzo destrukcyjną, ponieważ orzą dno morskie ciężkimi łańcuchami, zabijając przy tym i łowiąc przypadkowo wiele morskich organizmów. Nowoczesne zelektryfikowane włoki rozprzowe powodują mniejsze szkody w dnie morskim, jak i również mniej przyłowu ryb. Znajdują się jednak stale w fazie prób i badań i nie wiadomo jakie potencjalnie negatywne efekty może mieć ta metoda na gatunki morskie i inne elementy ekosystemu.
Połowy niewodami duńskimi są często stosowane w rybołówstwie przybrzeżnym. Skutkują mniejszym przyłowem i w mniejszym stopniu uszkadzają dno morskie niż włoki rozprzowe.
Wszystkie te metody mają jednak wysoki wskaźnik przyłowu, ponieważ są mało selektywne i w efekcie powodują niepotrzebną śmierć wielu zwierząt morskich.
Zarządzanie
Gładzica podlega zarządzaniu w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa i dla stad tego gatunku są ustanawiane coroczne unijne limity połowowe. Środki ochronne w odniesieniu do gładzicy są wymienione w Bałtyckim wieloletnim planie zarządzania dla stad ryb dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim z 2016 roku.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Miruna zamieszkuje wody południowo-zachodniego Pacyfiku wokół wybrzeży Nowej Zelandii oraz wzdłuż południowych wybrzeży Australii. Jest to gatunek przydenny występujący na głębokościach od 30 do 500 m. Miruna osiąga przeciętnie rozmiar około 80 cm i wagę około 1,5 kg. Jest to gatunek drapieżny – poluje przede wszystkim na mniejsze ryby, ale także na skorupiaki oraz kałamarnice.
Stan zasobów
Biomasa jest powyżej poziomów referencyjnych do ochrony, ale znajduje się na jednym z najniższych poziomów od ponad 20 lat. Od 2001 roku połowy tej ryby stale maleją ze względu na malejące limity połowowe.
Brakuje informacji na temat stanu zagrożenia w Czerwonej Księdze IUCN.
Wpływ połowów na środowisko
Miruny poławiane są głównie przy pomocy włoków dennych i pelagicznych.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Okoń zamieszkuje słodkie, płytkie i ciepłe wody Europy z wyjątkiem Półwyspu Iberyjskiego, Szkocji, zachodniej Skandynawii, południowych i środkowych Włoch i zachodniej części Bałkanów, a także Azję aż do rzeki Kołymy. Spotykany jest czasem w wodach słonawych np. W Morzu Bałtyckim. Osiąga nawet 60 cm długości i masę ciała do 4 kg. Młode okonie żywią się planktonem, później ikrą innych ryb (zwłaszcza karpiowatych). Dorosłe osobniki zjadają głównie ryby oraz większe bezkręgowce.
Stan zasobów
Całkowite połowy dzikich okoni europejskich wynoszą ok. 30 tys. ton rocznie.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC).
lip 23, 2019
Opis gatunku
Złocica to płaska ryba flądrokształtna dorastająca maksymalnie do 65 cm i osiągająca wagę do 3 kg. Zamieszkuje głównie kamieniste dna w północnowschodnim Atlantyku do głębokości 200 m. Żywi się bezkręgowcami.
Stan zasobów
Stado z Morza Północnego znajduje się w dobrym stanie, poławiane jest na zrównoważonym poziomie choć brakuje wszystkich punktów referencyjnych by ocenić w pełni stan zasobów. Złocica jest wartościowym gatunkiem przyławianym w połowach homara i połowach mieszanych.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Plamiak jest gatunkiem z rodziny dorszowatych występującym w północnym Oceanie Atlantyckim na głębokościach nawet do 450 m. Dorasta do ok. 110 cm długości oraz ok. 17 kg wagi. Osiąga dojrzałość płciową w wieku 4 lat (samce) i 5 lat (samice). Jako larwy i młode ryby, plamiaki żywią się bezkręgowcami, a jako dorosłe osobniki polują na inne, mniejsze od siebie ryby. Posiada charakterystyczną, czarną linię boczną biegnącą od skrzeli do płetwy ogonowej. Swoją nazwę otrzymał dzięki ciemnej plamie na boku ciała, nad płetwą piersiową.
Plamiak jest ważnym gospodarczo gatunkiem w rybołówstwie atlantyckim. W ostatnich latach jego globalne połowy osiągają około 300 tys. ton rocznie. Jest trzecim najpopularniejszym gatunkiem spożywanym w Wielkiej Brytanii po łososiu i dorszu.
Plamiak przystępuje do tarła po osiągnięciu 34 cm długości, ale wg prawa łowić i sprzedawać można osobniki o długości 30 cm (jeśli złowiono je w Atlantyku) lub nawet 27 cm (jeśli pochodzą z cieśnin Kattegat-Skagerrak), co oznacza, że często jemy młode ryby, które być może nigdy nie miały okazji się rozmnażać.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie (VU).
