lip 23, 2019
Opis gatunku
Dorsz atlantycki preferuje wody chłodne. To gatunek przydenny występujący w północnej części Oceanu Atlantyckiego w tym w Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim. Dorsze osiągają maksymalną długość do ok. 2 metrów jednak ich średnia wielkość jest dużo mniejsza. Można je rozpoznać po charakterystycznym pojedynczym wąsie pod brodą. Długość życia tego gatunku wynosi około 25 lat. Jest to ryba drapieżna, która żywi się w początkowym stadium rozwoju bezkręgowcami, a jako dorosły osobnik innymi rybami. Największe populacje dorsza atlantyckiego występują w północno-wschodniej części Arktyki, w Morzu Norweskim i w wodach Islandii.
Stan dzikich zasobów
Niestety, zasoby dorsza są przełowione na całym świecie. Stada dorsza wzdłuż wybrzeży Grenlandii, Ławicy Nowofundlandzkiej, aż do wschodnich wybrzeży Stanów Zjednoczonych nigdy nie odbudowały się od czasu kryzysu dorszowego w latach 90-tych. Sytuacja w północno-wschodniej części Atlantyku jest obecnie również bardzo zła. Jedynie zasoby dorsza w północno-wschodniej części Arktyki są w dobrym stanie, gdzie nielegalne i nieraportowane połowy zostały prawie wyeliminowane, a systemy zarządzania i kontroli funkcjonują sprawnie. Dorsz w Morzu Bałtyckim znajduje się obecnie w krytycznym stanie, a rekomendacje naukowców jednoznacznie wskazują, że niezbędne jest całkowite zatrzymanie połowów na tym stadzie, aby odtworzyć jego populację w przyszłości.
Wpływ połowów na środowisko
Głównym narzędziem stosowanym w połowach dorsza jest włok denny, który jest ciągnięty po dnie morskim, niszcząc cenne przydenne siedliska. Ta metoda połowowa jest nieselektywna i charakteryzuje się dużym przyłowem organizmów morskich. Inne narzędzia połowowe nie powodują tak drastycznych skutków i powodują mniejsze przyłowy ryb. Sieci skrzelowe używane przy połowach dorsza stanowią zagrożenie dla ssaków morskich.
Zarządzanie
Stada dorsza występujące w wodach Unii Europejskiej podlegają zarządzaniu w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa i corocznie są dla nich ustanawiane unijne limity połowowe. Ponadto stado dorsza w Morzu Północnym jest zarządzane poprzez unijny Wieloletni plan zarządzania dla stad ryb dennych Morza Północnego z 2018 roku, a bałtyckie stada dorsza poprzez Wieloletni plan zarządzania dla stad ryb dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim z 2016 roku. W ostatnim dziesięcioleciu stale obserwowane są znaczne różnice pomiędzy naukowymi zalecanymi i wdrożonymi limitami połowowymi (z ang. Total Allowable Catches, TACs). Z tej przyczyny skuteczność zarządzania jest kwestionowana.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Żabnica jest drapieżną rybą denną. Występuje na wybrzeżu Europy i północno-zachodniej Afryki, na głębokościach do 1000 m. Może dorastać nawet do 2 m długości i ważyć ponad 50 kg. Polując czatuje zagrzebana w dnie morskim, do wabienia swoich ofiar, jako przynętę stosuje cienki wyrostek wyrastający ze szczytu głowy, który przypomina wijącego się robaka. Kiedy zdobycz podpływa, żabnica kusi ją wabikiem w pobliże swojej wielkiej paszczy. Żywi się głównie rybami, ale sporadycznie zjada też ptaki morskie.
Stan zasobów
Stan zasobów żabnicy jest w dużym stopniu niepewny i nieznany. Wydaje się oczywiste, że obecna presja połowowa doprowadzi do spadku światowych zasobów tego gatunku. Jedynie stada w północno-zachodnim Atlantyku, Zatokach Kantabryjskiej i Iberyjskiej oraz w wodach wokół Islandii są w dobrym stanie i są eksploatowane w sposób zrównoważony. Rocznie poławia się ponad 30 tys. ton tej ryby.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Wpływ połowów na środowisko
Żabnica poławiana jest w rybołówstwie mieszanym, prowadzonym z użyciem włoków dennych, które powodują duże odrzuty (osiągające nawet jedną trzecią wielkości połowów) związane z przyłowami. Wiele rekinów, raj, jak również ssaków morskich i ptaków jest nieumyślnie łapanych w narzędzia połowowe, które niszczą dno morskie. Sieci skrzelowe i sznury kotwiczone nie mają negatywnego wpływu na dno morskie, ale powodują przyłów.
Zarządzanie
Zarządzanie połowami żabnicy w północno-wschodniej części Atlantyku jest utrudnione poprzez wspólne kwoty połowowe dla obu gatunków żabnic. Jedynie w wodach islandzkich system zarządzania jest wystarczająco skuteczny. Zarządzanie w północnozachodniej części Atlantyku jest częściowo skuteczne. W pozostałych regionach, w których prowadzi się połowy żabnicy nie zostały wdrożone systemy zarządzania lub brak jest na ten temat informacji.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Morszczuk jest jednym z najważniejszych europejskich gatunków ryb poławianych komercyjnie. Występuje w wielu rejonach Atlantyku, Morza Śródziemnego, Północnego i Południowego Pacyfiku, u wybrzeży Południowej Ameryki i Południowej Afryki, na głębokościach do 1000 m. Morszczuki mierzą średnio ok. 45 cm, maksymalnie mogą osiągać wielkość do 1,4 metra i wagę do 15 kg. Są one narażone na przełowienie, ponieważ rosną powoli, dojrzewają późno i osiągają wiek jedynie ok. 20 lat. W ciągu dnia przebywają przy dnie, nocą żerują w toni wodnej. Żywią się głównie rybami i kałamarnicami.
Stan zasobów
Większość stad morszczuka na świecie znajdują się poniżej rekomendowanych limitów, są mocno przełowione i mają małą szansę na odbudowę. Morszczuk jest najbardziej przełowionym gatunkiem w Morzu Śródziemnym, szacuje się, że połowy przekraczają poziomy zrównoważone siedmiokrotnie.
Jedynie północne zasoby morszczuka europejskiego, zasoby morszczuka australijskiego w pobliżu Nowej Zelandii oraz północnego morszczuka pacyficznego są w dobrej kondycji.
Wpływ połowów na środowisko
Morszczuk poławiany jest w rybołówstwie mieszanym wraz z dorszem, plamiakiem i witlinkiem przy użyciu włoków dennych, co skutkuje wysokim poziomem odrzutów (osiągających wielkość 1/3 całego połowu) spowodowanych przyłowami ryb poławianych komercyjnie. Dodatkowo wiele rzadkich gatunków ryb np.i rekinów, raj oraz ssaków morskich, żółwi morskich i ptaków jest łapanych przypadkowo w sieci rybackie. Włoki denne uszkadzają także dno morskie. Sieci skrzelowe oraz sznury kotwiczone nie mają tak negatywnego oddziaływania na dno, ale również przyczyniają się do śmierci ptaków i ssaków morskich.
Zarządzanie
Ogromny problem stanowią połowy ryb młodocianych, które nigdy nie miały szans przystąpić do tarła. Zgodnie z prawem morszczuka można złowić i oddać do skupu, gdy osiągnie 20 cm w Morzu Śródziemnym i 27 cm w północno-wschodnim Atlantyku. Morszczuki przystępują jednak do tarła po raz pierwszy dopiero gdy osiągną odpowiednio 35 cm i 42 cm, co oznacza, że jemy młode ryby, które nigdy nie miały okazji się rozmnażać. Szacuje się, że w niektórych rejonach np. Cieśninie Sycylijskiej, nawet 50% wszystkich złowionych morszczuków stanowią osobniki młodociane.
Dwie trzecie wszystkich morszczuków spożywanych na terenie Unii Europejskiej pochodzi z importu.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Jest to gatunek głowonoga, występującego w ciepłych wodach morskich na całym świecie. Jej ramiona mogą osiągnąć do 1 m. długości. Jest drapieżnikiem żywiącym się skorupiakami, rybami, małżami i innymi małymi organizmami. Potrafi zmieniać kolor ciała tak, żeby wtopić się w tło i móc polować z zaskoczenia. Ma bardzo twardy, przypominający papuzi, dziób, którym rozbija twarde muszle mięczaków.
Jest to gatunek poławiany komercyjnie na dużą skalę, popularny na całym świecie. W latach 70-tych i 80-tych ubiegłego wieku jej światowe połowy dochodziły nawet do 100 tys. ton rocznie, dziś spadły do ok. 35 tys. ton.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski (LC).
lip 23, 2019
Opis gatunku
Łosoś pacyficzny to zbiorcza nazwa dla kilku gatunków ryb z rodziny łososiowatych, żyjących w zlewisku Oceanu Spokojnego i Oceanu Arktycznego. Łososie są rybami wędrownymi, które spędzają większość życia w morzu, wracając do rzek na tarło. Płynąc w górę rzeki na tarło pokonują wiele przeszkód, takich jak niskie kaskady i jazy. Łososie pacyficzne tworzą największe zasoby łososi na świecie. Wracając na tarło ryby te przechodzą szereg zmian fizjologicznych. Na przykład łuski i skóra niektórych z nich zmieniają barwę ze srebrzystej na intensywnie czerwoną. Samce wszystkich gatunków łososi pacyficznych wykształcają bardzo charakterystyczną, zagiętą, haczykowatą żuchwę, niektóre wykształcają dodatkowo garby na grzbiecie.
Stan zasobów
W całym północno-zachodnim Pacyfiku wiele stad dzikich łososi wykazuje trend spadkowy lub całkowite załamanie. W Stanach Zjednoczonych podejmuje się wiele wysiłków celem odtworzenia niektórych populacji dzikiego łososia ale bez znacznych sukcesów.
Brakuje informacji na temat stanu zagrożenia w Czerwonej Księdze IUCN.
Wpływ połowów na środowisko
Rybołówstwo w wodach Alaski stosuje dość selektywne okrężnice, sieci skrzelowe i metodę trollingu. Sieci skrzelowe powodują przyłowy i odrzuty innych gatunków ryb. Podczas trollingu poławiane są inne ryby denne, które są następnie sprzedawane. Pułapki są głównym narzędziem stosowanym w połowach łososia przez rybołówstwo rosyjskie w wodach północnozachodniej części Pacyfiku. Ten typ rybołówstwa wyróżnia się selektywnością. Zdarzają się jednak przyłowy zagrożonej głowacicy syberyjskiej. Nielegalne połowy oraz fałszywe deklaracje połowowe stanowią problem w rybołówstwie rosyjskim.
Zarządzanie
Zarządzanie w rybołówstwie amerykańskim w wodach Alaski (północno-wschodniej części Pacyfiku) jest kompleksowe i skuteczne. W Kanadzie system zarządzania jest skuteczny, dzięki zastosowaniu cięć. W wodach północno zachodniej części Pacyfiku, system zarządzania stosowany w rosyjskim rybołówstwie używającym narzędzia pułapkowe jest częściowo skuteczny, natomiast brak jest skutecznego systemu zarządzania połowami przy użyciu sieci skrzelowych i pławnic.
