lip 23, 2019
Opis gatunku
Żabnica jest drapieżną rybą denną. Występuje na wybrzeżu Europy i północno-zachodniej Afryki, na głębokościach do 1000 m. Może dorastać nawet do 2 m długości i ważyć ponad 50 kg. Polując czatuje zagrzebana w dnie morskim, do wabienia swoich ofiar, jako przynętę stosuje cienki wyrostek wyrastający ze szczytu głowy, który przypomina wijącego się robaka. Kiedy zdobycz podpływa, żabnica kusi ją wabikiem w pobliże swojej wielkiej paszczy. Żywi się głównie rybami, ale sporadycznie zjada też ptaki morskie.
Stan zasobów
Stan zasobów żabnicy jest w dużym stopniu niepewny i nieznany. Wydaje się oczywiste, że obecna presja połowowa doprowadzi do spadku światowych zasobów tego gatunku. Jedynie stada w północno-zachodnim Atlantyku, Zatokach Kantabryjskiej i Iberyjskiej oraz w wodach wokół Islandii są w dobrym stanie i są eksploatowane w sposób zrównoważony. Rocznie poławia się ponad 30 tys. ton tej ryby.
Wg Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem IUCN jest zaklasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski (LC).
Wpływ połowów na środowisko
Żabnica poławiana jest w rybołówstwie mieszanym, prowadzonym z użyciem włoków dennych, które powodują duże odrzuty (osiągające nawet jedną trzecią wielkości połowów) związane z przyłowami. Wiele rekinów, raj, jak również ssaków morskich i ptaków jest nieumyślnie łapanych w narzędzia połowowe, które niszczą dno morskie. Sieci skrzelowe i sznury kotwiczone nie mają negatywnego wpływu na dno morskie, ale powodują przyłów.
Zarządzanie
Zarządzanie połowami żabnicy w północno-wschodniej części Atlantyku jest utrudnione poprzez wspólne kwoty połowowe dla obu gatunków żabnic. Jedynie w wodach islandzkich system zarządzania jest wystarczająco skuteczny. Zarządzanie w północnozachodniej części Atlantyku jest częściowo skuteczne. W pozostałych regionach, w których prowadzi się połowy żabnicy nie zostały wdrożone systemy zarządzania lub brak jest na ten temat informacji.
lip 23, 2019
Opis gatunku
Morszczuk jest jednym z najważniejszych europejskich gatunków ryb poławianych komercyjnie. Występuje w wielu rejonach Atlantyku, Morza Śródziemnego, Północnego i Południowego Pacyfiku, u wybrzeży Południowej Ameryki i Południowej Afryki, na głębokościach do 1000 m. Morszczuki mierzą średnio ok. 45 cm, maksymalnie mogą osiągać wielkość do 1,4 metra i wagę do 15 kg. Są one narażone na przełowienie, ponieważ rosną powoli, dojrzewają późno i osiągają wiek jedynie ok. 20 lat. W ciągu dnia przebywają przy dnie, nocą żerują w toni wodnej. Żywią się głównie rybami i kałamarnicami.
Stan zasobów
Większość stad morszczuka na świecie znajdują się poniżej rekomendowanych limitów, są mocno przełowione i mają małą szansę na odbudowę. Morszczuk jest najbardziej przełowionym gatunkiem w Morzu Śródziemnym, szacuje się, że połowy przekraczają poziomy zrównoważone siedmiokrotnie.
Jedynie północne zasoby morszczuka europejskiego, zasoby morszczuka australijskiego w pobliżu Nowej Zelandii oraz północnego morszczuka pacyficznego są w dobrej kondycji.
Wpływ połowów na środowisko
Morszczuk poławiany jest w rybołówstwie mieszanym wraz z dorszem, plamiakiem i witlinkiem przy użyciu włoków dennych, co skutkuje wysokim poziomem odrzutów (osiągających wielkość 1/3 całego połowu) spowodowanych przyłowami ryb poławianych komercyjnie. Dodatkowo wiele rzadkich gatunków ryb np.i rekinów, raj oraz ssaków morskich, żółwi morskich i ptaków jest łapanych przypadkowo w sieci rybackie. Włoki denne uszkadzają także dno morskie. Sieci skrzelowe oraz sznury kotwiczone nie mają tak negatywnego oddziaływania na dno, ale również przyczyniają się do śmierci ptaków i ssaków morskich.
Zarządzanie
Ogromny problem stanowią połowy ryb młodocianych, które nigdy nie miały szans przystąpić do tarła. Zgodnie z prawem morszczuka można złowić i oddać do skupu, gdy osiągnie 20 cm w Morzu Śródziemnym i 27 cm w północno-wschodnim Atlantyku. Morszczuki przystępują jednak do tarła po raz pierwszy dopiero gdy osiągną odpowiednio 35 cm i 42 cm, co oznacza, że jemy młode ryby, które nigdy nie miały okazji się rozmnażać. Szacuje się, że w niektórych rejonach np. Cieśninie Sycylijskiej, nawet 50% wszystkich złowionych morszczuków stanowią osobniki młodociane.
Dwie trzecie wszystkich morszczuków spożywanych na terenie Unii Europejskiej pochodzi z importu.
